Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ / Διαμαντοπούλου Ιωάννα


Αδειάζουν τις μέρες για να κατοικηθούν αλλιώς,
έτσι που πυκνοκατοικείται ο χρόνος μέρα με τη μέρα,λεπτό το λεπτό,μού λες...ασφυξία.
Φωτογραφίζω δέντρα, σού απαντώ,ένα νεοσύστατο δάσος,
εκεί να μείνεις μέχρι να γεννήσουν τα όνειρα σου.
Γιατί έχεις μια ανἀλαφρη καρδιά, μη σού την πάρει ο αέρας,
γιατί έχεις μιά μετάνοια, μην τη φυλάς για τον Θεό.
Και πέντε δράμια αλήθεια.
Κρύψου στον ίσκιο μιάς λέξης , θα δείς.
Αλλάζουν οι μέρες
και θα κατοικηθούν αλλιώς.

Άγγελος / Γρηγόρης Σακαλής

Καθόμουν στη γνωστή γωνία
κι έπινα το κρασί μου
το μαγαζί είχε
μια ουδέτερη μυρωδιά
λίγο δυσάρεστη
ώσπου ήρθε αυτή
και μοσχοβόλησε ο τόπος
ένα μίγμα από άρωμα
και τη μυρωδιά του σώματός της
ήρθε σε λίγο η φίλη της
κι όταν την άκουσα να μιλάει
είπα, φροντίζει για μένα ο Θεός
έναν επίγειο άγγελο έστειλε
και είναι εδώ δίπλα μου
εκεί που ήμουν χαμένος
σε σκέψεις
και το μυαλό μου ταξίδευε
σε μακρινές πολιτείες
να’ σου μπροστά μου το αγγελούδι
με κότσο τα μαλλιά
κοντό μπλουζάκι, τζιν παντελόνι
μποτάκια τρακτερωτά
είχα τα διπλά της χρόνια
μα ποιος νοιάζεται
καθόμουν και τη χάζευα
τι άλλο να κάνω
έτρωγε ένα μπισκότο γεμιστό
με το μικρό τρυφερό της στόμα
όταν γύρισε τυχαία
και με είδε
χαμογέλασε λίγο, συνέχισε
κι όταν είδα
να φιλάει της φίλη της στο στόμα
είπα, οι άγγελοι δεν έχουν φύλο
κι είναι η ώρα να φύγω.

ΞΗΜΕΡΩΜΑ / Γ. Σ. Αλεξάνδρου.


Ξημέρωμα
Κι ο δρόμος ανήκει
Στην πείνα των κάδων
Που μόλις άδειασαν
Τα απορριμματοφόρα
Ξημέρωμα
Κι ο δρόμος ανήκει
Στα χέρια που πλένουν
Τα τζάμια των νεκρών
Της ασφάλτου
Ξημέρωμα
Κι έχουμε δρόμο.

αυτοπροσδιορισμός / Κουφογάζου Φωτεινή




ενοχικόν ταμείον

συνειδήσεων
 

σε θερινά του τμήματα
 

φυγοπονεί 

στην έξοδο...

η πορεία όλη
 

ένα νοτισμένο ψυχογράφημα
 

ανατροπή,
 

απαλοιφή,
 

επανένταξη
 

αυτοπροσδιορισμός...

Ν Υ Χ Τ Α / Αντώνης Χρ. Περδικούλης


Νύχτα, στην παγερή σου αγκάλη κλείσε
Του ονείρου την ξεθωριασμένη αχτίδα
Κύμα κι αφρός που γίνηκε στο διάβα
Νύχτα, σ’ αλλοτινού καιρού τα μονοπάτια
Σα θάνατος με χέρια μυρωμένα
Σκέπασε τον αλαργινό μου πόθο…

Ερημιά / Χριστίνα Γαλιάνδρα


Δεν περνάει διαβάτης
Δεν περνάει ψυχή
Άδειοι όλοι οι δρόμοι
κι η καρδιά σκοτεινή.
Φώτα πια δεν υπάρχουν
Να φωτίσουν για ποιόν
και τα λίγα λουλούδια
να ανθίσουν ξεχνούν.
Ερημιά μου πικρή
Πόσο σε έχω μισήσει
Σε έχω από παιδί
και έχω τώρα ασπρίσει.
Ερημιά μου δειλή
Με χτυπάς από πίσω
γιατί ξέρεις καλά
πως μπορώ να νικήσω.
Δεν υπάρχουνε λόγια
γέλια και μουσικές
και οι λίγες χαρές μου
μ' απαρνιούνται κι αυτές.
Λίγοι στίχοι μονάχα
μου κρατούν συντροφιά
Μου χαιδεύουν το χέρι
που 'ναι κρύο ξανά.
Ερημιά μου εσύ
Σαν κατάρα υπάρχεις
Χίλιες κάνω ευχές
να χαθείς να ρημάξεις.
Ερημιά μου δειλή
με χτυπάς από πίσω
Γιατί ξέρεις καλά
πως μπορώ να νικήσω.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ –Ω ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΕΙΣ : Ποιητική Συλλογή του Γεώργιου Αλεξανδρή από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ (2018)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ

χωρούσε τ’ όνειρο σε μια στιγμή αιωνιότητας. 
Ανατολικά της –Ω.
Πιο κει από τη γη. 
Ίσαμε την ελευθερία και τη σιωπή
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .   .  .
Στον ποιητή ανήκουν οι κατανυκτικές αγρύπνιες, οι μυστηριακές ιεροτελεστίες, το παίδεμα του νου και της ψυχής το πλάνταγμα.
Τα ποιήματά του είναι του αναγνώστη. Και η τέχνη της ποίησης, ο εναρμονισμός τους στην αποκάλυψη και τη λύτρωση.
Για την αλήθεια, το φως και την ομορφιά της ζωής. Επειδή η ποιητική έκφραση είναι κάτι περισσότερο από μια δημιουργική έμπνευση,
κάτι περισσότερο από κατάθεση ψυχής με σμιλεμένο λόγο. Μύηση κοινή στην ολοκλήρωση και την ελευθερία.
Αυτοεπιβεβαίωση στην υπέρβαση της αιωνιότητας και αναγνώριση της ανθρώπινης μεγαλοσύνης
σ’ έναν ανολοκλήρωτο χρόνο με τη βεβαιότητα του θανάτου.
Τάχα πόσο απέχει η θέωση από το λόγο;
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .   
Ξάγναντο οι κρυφές φυγές, 
λευτέρωμα οι μικρές αποδράσεις 
κι όλα μια ύποπτη σιωπή, όλα μια βολική φωνή, 
κι εκεί κατά το σύθαμπο του φόβου και της θλίψης, 
το αναφτέρωμα του νου και της ψυχής τα θάρρη, 
λειτουργικές αντιφωνήσεις.

***

Στην προσωπική του Ιστοσελίδα ο ποιητής αναφέρει: 



…έτσι ως προλεγόμενα


Στον ποι­ητή ανή­κουν οι κατα­νυ­κτι­κές αγρύ­πνιες, οι μυστη­ρια­κές ιερο­τε­λε­στίες, το παί­δεμα του νου και της ψυχής το πλά­νταγμα. Τα ποι­ή­ματά του είναι του ανα­γνώ­στη. Και η τέχνη της ποί­η­σης, ο εναρ­μο­νι­σμός τους στην απο­κά­λυψη και τη λύτρωση. Για την αλή­θεια, το φως και την ομορ­φιά της ζωής. Επειδή η ποι­η­τική έκφραση είναι κάτι περισ­σό­τερο από μια δημιουρ­γική έμπνευση, κάτι περισ­σό­τερο από κατά­θεση ψυχής με σμι­λε­μένο λόγο. Μύηση κοινή στην ολο­κλή­ρωση και την ελευθερία.
Αυτο­ε­πι­βε­βαί­ωση στην υπέρ­βαση της αιω­νιό­τη­τας και ανα­γνώ­ριση της ανθρώ­πι­νης μεγα­λο­σύ­νης σ’ έναν ανο­λο­κλή­ρωτο χρόνο με τη βεβαιό­τητα του θανά­του. Τάχα πόσο απέ­χει η θέωση από το λόγο;
Τα ποι­ή­ματα που ακο­λου­θούν είναι συγκε­ντρω­μένα σε τρεις συλ­λο­γές. Στην πρώτη με τον τίτλο „ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ –Ω”, υπάρ­χουν 63 ποι­ή­ματα ταξι­νο­μη­μένα σε 7 ενό­τη­τες από 9 ποι­ή­ματα η καθε­μία με μια μικροει­σα­γωγή που απο­τε­λεί θεμα­το­γρα­φική ανα­φορά και επε­ξή­γηση. Η δεύ­τερη συλ­λογή που τιτλο­φο­ρεί­ται „ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΗΣ”, περι­λαμ­βά­νει 23 ποι­ή­ματα και η τρίτη, μια μικρο­συλ­λογή από 6 ποι­ή­ματα με τον τίτλο „ΕΞΙ ΑΣΤΑΘΗ ΒΗΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ”.
Τα περισ­σό­τερα έχουν δημο­σιευ­τεί στις τοπι­κές εφη­με­ρί­δες „Τρι­κα­λινά ΝΕΑ” και „Η ΕΡΕΥΝΑ”. Μερικά στο ετή­σιο περιο­δικό σύγ­γραμμα „ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ” που εκδί­δει ο Φ.Ι.Λ.Ο.Σ. Τρικάλων.
Τούτα τα ποι­ή­ματα δεν απο­τε­λούν το σύνολο της δημιουρ­γίας μου.
Επί­σης  κάθε νέα ποι­η­τική δημιουρ­γία που θα δημο­σιεύ­ε­ται  σε εφη­με­ρίδα ή περιο­δικό, θα αναρ­τά­ται και στο ιστολόγιο.
Επι­τρέ­πε­ται η αντι­γραφή, η ανα­πα­ρα­γωγή, η οποια­δή­ποτε προ­βολή και χρήση χωρίς την άδειά μου με απλή ανα­φορά στο παρόν ιστο­λό­γιο. Από ανα­γνώ­στες μέχρι και εκδό­τες. Επειδή η ποί­ηση ως τέχνη δεν μπο­ρεί να απο­τε­λεί ιδιοκτησία.
Γιώρ­γος Αλε­ξαν­δρής

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Αρετή Γουργιώτου (Βιογραφικό)


 Η Αρετή Γουργιώτου κατάγεται από την Θεσσαλία και όπως η ίδια λέει: "...από της αρχαίας Φθίας γης.." Φοίτησε στην  στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.. Δίδαξε επί τριανταπέντε χρόνια σε Γυμνάσια και Λύκεια της Ελλάδας και σε Ελληνικό κολέγιο του Λονδίνου.

Περιγράφοντας την πορεία της αναφέρει τα ακόλουθα: " Μ' αυτά πορεύτηκα, ως Φιλόλογος, περιδιαβάζοντας των Παιδιών τις ψυχές. Ευλογία το συναπάντημα τους.

" Πατρίδα" μου η θάλασσα κι η αρμύρα της ,Φυκόεσσα εγώ
Αγάπησα τα γύρα μου, τον άνθρωπο και τις λέξεις. "


Ποιητικές Συλλογές:


" Χρώματα ψυχής"
Εκδόσεις Όστρια 2018

Χάραμα στην / Γουργιώτου Αρετή


Η ώρα της Αυγής.
Αιμάτινο το αντάμωμα της λίμνης με τον ρόδινο ορίζοντα.
Χορεύουν οι Ψυχές στην
ου-τοπία ακροβατώντας.
Κι η πορφυρή ηλιόστρατα
αγκαλιάζει στοργικά της Μνήμης την πλάβα.
Ευλογημένο τούτο το αρμένισμα της χαρμολύπης.

Λησμοσύνη / Αρετή Γουργιώτου



Υπήρξες για να ξεχάσεις.
Υπάρχω για να θυμάμαι.
÷
Αν μάζευα τα " σ' αγαπώ" σου
στης γης όλες τις στέρνες,
πάλι θα περίσσευαν. Αν........



Από τα " Χρώματα ψυχής"
Εκδόσεις Όστρια 2018

Αχέροντος Μνήμες / Γουργιώτου Αρετή

Στις όχθες του Αχέροντα την μνήμη σου απόθεσα. Κει, που το κελάρυσμα την ακοή απαλύνει και ανεχόρταγα οι καταβόθρες προς τις πηγές του Άδη ροβολούν. Κει, απομεσήμερο καλοκαιριού, ακούμπαγες το βλέμμα σου , μην , τάχα, κι ανταμώσεις αόρατες ψυχές να σκούζουν στα χαλάσματα. Αέναη Μνήμη , σαδιστική , καρφώθηκε στου νου το εύρος. Κι οι σκιές , φαντάσματα νεκρών όμοιες, κι οι σκιές της αγάπης μας ,ξέπνοες, την λίμνη την Αχερουσία διάβηκαν. Κι αρνούνται , αρνούνται να κατέβουν στα δώματα του Άδη ,τ αραχνιασμενα. Γυρνούν απεγνωσμένα αναζητώντας σε. Ματαια! - Διαβείτε , διαβείτε Σκιές μου αγαπημένες. Δεν είναι 'δω, τα μάτια του σε άλλα μάτια σεργιανίζουν απλώθηκε η ψυχή του σε άλλης θάλασσας αγκάλιασμα , αυτό που τόσο μαζί κάποτε ονειρευτηκαμε. Μαζί;; Ήταν ποτέ μαζί; Ή μήπως ονειροφαντασιά ήτανε. στις όχθες του Αχέροντα , στην πύλη του Θανάτου;
( Αρετη Γουργιωτου 28/11/2016)

Χριστίνα Μυτιληναίου Ιακωβίδου (βιογραφικά στοιχεία)



Η Χριστίνα Μυτιληναίου Ιακωβίδου, γεννήθηκε στο Πλωμάρι της Λέσβου.  Η οικογένειά της μετακόμισε πολύ νωρίς στην Αθήνα, όπου τελείωσε και τις μαθητικές της σπουδές. Εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο. Ασχολήθηκε με διάφορες μορφές τέχνης, έκανε απαγγελία, εξασκήθηκε στη ποίηση, παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής και  μαθήματα γλυπτικής στα μουσεία ΜΠΕΝΑΚΗ ΚΑΙ ΠΕΡΑΝΤΙΝΟΥ. Τα έτη (1968-1971) φοίτησε στη Σχολή ΚΛΙΜΕΝΣ για διακοσμητικές τέχνες.
 Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν στο ΣΠΕΤΣΙΩΤΙΚΟ ΑΝΤΙΛΛΑΛΟ, στην τοπική εφημερίδα του Αιγάλεω, στα λογοτεχνικά περιοδικά: ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ, και στην ποιητική συλλογή του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ " ΕΚΣΤΑΣΗ". Ασχολήθηκε επίσης με την παιδική λογοτεχνία, γράφοντας παιδικά ποιήματα και μικρές ιστορίες.
 Έλαβε μέρος σε διαγωνισμό ποίησης  της τοπικής εφημερίδας του Δήμου

Ζωγράφου όπου και βραβεύτηκε (1997).

Πήρε μέρος σε διαγωνισμό ποίησης στο φιλολογικό σύλλογο (ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ) με ψευδώνυμο ΦΙΛΑΡΕΤΗ ΜΑΝΟΥ και  τίτλος ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΖΩΗΣ (2000).
Είναι μέλος της ΠΕΛΤ....'

Ποιητικές Συλλογές: Κατάθεση Ψυχής (εκδόσεις Αρναούτη/ 2015) 

Η ΘΛΙΨΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ / Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα


Το φως του ήλιου έλαμψε

στο γκρίζο τ’ ουρανού.
Αχτίδες περνοδιάβηκαν
αναμεσής στα νέφη!.....


Η θλίψη της βροχής σταμάτησε,

ξαφνιάστηκε το πένθος,
χαμογέλιο σκόρπισε
στον ουρανό ο ήλιος!!!..
Όμορφη που είναι η ζωή
σαν τη φωτίζει ο ήλιος!!...
Σαν οι αχτίδες του 
φέρνουνε ζωντάνια
και τραγουδούν έρωτα

ολόχαρα τραγούδια!.....

ΣΙΩΠΗ.../ Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα


΄Ηχος κανείς, καμιά φωνή!
Μελωδία σιωπής ξεχύνεται απ' τη γωνιά των υακίνθων,
πόθοι πραγματώσεων καλύπτουν τις σκέψεις...

Στοχαστικά το βλέμμα χαϊδεύει τη σιωπή,
αφήνοντας τ' αστέρια να λάμψουν στη νύχτα.
Αχαλίνωτοι να ξεχυθούν παλμοί...

Στροβιλισμός σκέψεων σ' ατέρμονα χορό
δύνης συναισθημάτων, σε ρυθμό αέρινων,
συμπαντικών μουσικών...
΄Οπου το βλέμμα χάνεται σε μονοπάτια γαλήνης
κι' απολαμβάνει η όσφρηση το ζεστό της μύρο!
Αύρα σιωπής απλώνεται...


ΛΙΓΟΣ ΑΓΕΡΑΣ... / Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα


...Κι' αφουγκράζεσαι τη σιωπή!
Βουητό, σφυροκοπήματα...
Μέγγενη που συνθλίβει την ψυχή
Πόνος!
Θλιβερός σύντροφος,
βάναυσος...
Πνίγεσαι...
Λίγος αγέρας
ανάσα να 'βγει..
Για πού τραβάς ζωή;


Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα

Μυθική Μέρα: Ποιητική Συλλογή της Λίνας Φυτική που εκδόθηκε το 2014

ΟΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ


Θα στείλω τις λέξεις μου
στην κατασκήνωση
ένα καλοκαίρι,
ντυμένες μ’ άσπρα ρούχα
να ξεσηκώσουν
όσους πρόωρα γερνούν.
Θα τους κρατούν
παρέα τα μεσάνυχτα
κι εκείνοι έκπληκτοι
θα τις κοιτούν
να λεν χορεύοντας
τα ακονισμένα τους τραγούδια.

***

ΜΥΘΙΚΗ ΜΕΡΑ


Σε βλέπω στον ύπνο μου
είσαι δεκάξι
με την παλιά φωνή,
το γέλιο σου το φωταγωγημένο
και λέω
μήπως ξεχάσω τη χρονιά του ’90
που έμπασε τη θάλασσα στο σπίτι-
Θηρίο της αποκάλυψης-
αν έγραφα το ποίημα
απόψε-
θα είχες
κάτι από την αύρα
των ψυγείων
στα μαλλιά σου

***

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ


Νωρίς το πρωί
θα βρω
τα χέρια και τα πόδια μου,
το δρόμο της επιστροφής,
τη μάνα σε απόγνωση
να κρατάει την τύχη μου
σε μια ξύλινη κορνίζα
δίπλα μια χούφτα κάρβουνα
στο τζάκι
να σβήνουν
τους θορύβους της μέρας
και τις μεταμορφώσεις
για τις οποίες είναι
φτιαγμένο-
– αν όχι σήμερα,
αύριο,
του χρόνου –
αυτό που ξεπερνάει
τις δυνάμεις μου.

***

Το δέμα
μην ξεχάσεις μόνο,
είπε φεύγοντας.
Ας μη μπλέκονται
οι πεθαμένοι με τους ίσκιους
ή με τους ζωντανούς.
Μπες στην πόλη,
στο ποτάμι της κίνησης,
όποιος δεν κυλάει γρήγορα
στεγνώνει στις όχθες του.
Επιστρέφω τώρα
στα γυαλιστερά νερά.
Τα οστά
διπλωμένα στη μέση
θα ταχυδρομηθούν
αύριο στο χώμα.
***

∆ώρο σε τυφλό καθρέφτη

Όταν παρασιτώ
σε νοήματα άστοχα,
είναι επειδή αγαπώ
των αργιών τα πτώματα,

τα ψάρια έξω απ ́το νερό,
τις πικρές σοκολάτες.

Όταν με τη σειρά σου,
μάθεις να είσαι
με τα πράγματα
κι όχι με τις λέξεις,
τότε





Λίνα Φυτιλή (βιογραφικά στοιχεία)

Η Λίνα Φυτιλή γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε στο ΠΤΔΕ Πατρών. Ζει στον Αλμυρό Μαγνησίας, όπου εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.
Έργα της:
  • Το 1997 εκδίδεται η νουβέλα , Οι νύχτες της άχρωμης κιμωλίας, Καστανιώτης.
  • Το 2011, εκδίδεται το μυθιστόρημά  Τώρα είναι αργά, εκδ. Απόπειρα.
  • το 2014 η ποιητική συλλογή «Μυθική μέρα» και 
  • το 2016 τα διηγήματα «Παράξενο καλοκαίρι»
Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, λογοτεχνικά περιοδικά και στον ηλεκτρονικό τύπο.


Αίθουσες / Φυτιλή Λίνα


Τα πρωινά
όταν μεταμορφώνεσαι σε ξυπνητήρι
όταν γίνεσαι αναλώσιμο γραφείου,
συρραπτικό
Ή φθαρμένο ντοσιέ,
τιμολόγιο σε κάποιο γκισέ
Νιώθεις το μηδέν ολοστρόγγυλο
να γλιστράει μέσα στα δάχτυλά σου

Ένα χρυσόψαρο λάμπει
στο στομάχι σου
Το πελώριο παγόβουνο που πλέει
προς το Βορρά
αλλά δε λιώνει,
δε λιώνει
η αναπνοή σου,
σκουντουφλώντας από την ανυπομονησία
σε μια στριφογυριστή σκάλα.

Ο ελεύθερος χρόνος
αστείο για ανιστόρητους, σκέφτεσαι
βγαίνοντας βιαστικά έξω
ενώ το φεγγάρι τρυπάει την κοιλιά του,
πιάνει κουβέντα με την τρελή γιαγιά σου
που περνάει τον καιρό της
σε κάποιο ίδρυμα
βλέποντας νοικιασμένες ταινίες.

ΗΡΘΕΣ / Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα


΄Ηρθες...και της ψυχής
ακούστηκε η μελωδία...
Ο ήλιος έλαμψε στον θλιβερό
χειμώνα...

...Εκεί, που όλα ανούσια ήτανε ξερά,
λεβάντες φύτρωσαν αρώματα σκορπώντας
βάφοντας τη γη με το λεπτό τους χρώμα.
Τα ρόδα στήσανε χορό, οι παρειές τους
βάφτηκαν στου έρωτα το χρώμα.
Αστέρια έλαμψαν, απλώθηκαν φωνές
στην απεραντοσύνη...

ΗΧΗΡΗ ΣΙΩΠΗ... / Μυτιληναίου- Ιακωβίδου Χριστίνα


Ηχηρή η σιωπή σου ακούστηκε,
ο ήχος της απλώθηκε στην ψυχή μου.
Στεντόρεια τις χορδές της δόνησε.
Σεισμός ανέτρεψε την ηρεμία
απ' τα έγκατά της αναδύθηκε
ένα δάκρυ...

Από την δεύτερη ποιητική  συλλογή
" ΕΝΑΣΤΡΑ"
Εκδόσεις " ΠΝΟΗ "

Χαράλαμπος Βάιος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Χαράλαμπος Βάιος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τέλειωσε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και συνέχισε τις σπουδές του στη Ροβέρτειο Σχολή. Το 1964 απελάθηκε από την Πόλη κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ποιήματά του άρχισε να δημοσιεύει από το 1944 και μετέπειτα. Ασχολήθηκε με μελέτες, διηγήματα, μεταφράσεις, κριτικα΄σημειώματα κ.α  Στα λογοτεχνικά περιοδικά της Πόλης: Τα Νέα, Βόσπορος, Τέχνη και Πυρσός, στη Νέα Εστία των Αθηνών, καθώς και σε άλλα έντυπα μπορούμε να βρούμε δείγματα της δουλειάς του.  Ανθολογήθηκε από τον Ηρακλή Ν. Αποστολίδη, στην 5η έκδοση της Ποιητικής Ανθολογίας (Αθήνα, 1953), με το ποίημα του "Όρθρου ξεκίνημα".

Έργα του: 

  • Η Κωνσταντινούπολη διηγείται
  • Μνήμη της άλλης όχθης
  • Ποίηση δια βίου
  • Το βιβλίο του Σπύρου Κεραμιδόνα και άλλα πεζά
  • Εικοσιτρία ποιήματα

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Καταραμένοι Ποιητές


Ας μιλήσουμε σήμερα για τους καταραμένους ποιητές. Ας αναφερθούμε σε εκείνους τους ποιητές που κατά κύριο λόγο, ζούσαν στο περιθώριο, στιγματισμένοι από ανθρώπινα πάθη όπως : το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το έγκλημα, η βία η τρέλα,η Ομοφυλοφιλία αθεΐα και τελικά ο   θάνατος. Διαβάσαμε ότι το τυπικότερο ίσως στοιχείο ενός καταραμένου ποιητή δεν είναι παρά ο πρόωρος θάνατος. Αυτό μας οδηγεί στη σκέψη ενός μεγάλου Έλληνα Ποιητή, του Κων/νου Καρυωτάκη, που ο πρόωρος θάνατος (αυτοκτονία) έθεσε τέλος σε μια σπουδαία πορεία στον ποιητικό στίβο.

Πως όμως επικράτησε ο όρος
 Καταραμένος ποιητής; Στις αρχές του 19ου αιώνα και πιο συγκεκριμένα το 1832 ο Αλφρέντ ντε Βινύ ρομαντικός ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, στο δραματουργικό του έργο του Stello (έργο που αποτελείται από τρεις νουβέλες)  αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ως τη ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης. 

Ως καταραμένους ποιητές η ιστορία έχει καταγράψει:

  • Σαρλ Μπωντλαίρ ( Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 9 Απρ του 1821 και πέθανε στις 31 Αυγούστου 1867) 
  • Πωλς Βερλαίν (Γεννήθηκε στο Μετζ στις 30 Μαρτίου 1844 και πέθανε στο Παρίσι στις 8 Ιαν 1896) 
  • Αρθούρος Ρεμπώ ( Γεννήθηκε 20 Οκτ 1854 και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 1891) 
  • Λωτρεαμόν (Ιζιντόρ Ντυκάς ) ( Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1846  και πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1870),
  •  Φρανσουά Βιγιόν ( Γεννήθηκε το  1431  και  εξαφανίστηκε το 1463)
Σε κάποιο ποίημά του  ο Βιγιόν αναφέρει 

"Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος" 
ενώ σε άλλο :
είθε ο Θεός να λυπηθεί
έναν μας και όλους,  πιά νεκρούς.

Στον Ελλάδα ως καταραμένοι ποιητές αναφέρονται :

  • Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ο οποίος γεννήθηκε το 1888  στην Αθήνα και αυτοκτόνησε τον Γενάρη του 1944. Σε κάποιο ποίημά του αναφέρει: 

λυπήσου αυτούς, που, μια φορά,
με φτερά ζούσαν, και τα χάνουν,
και δεν τους μένει άλλη χαρά,
παρά η χαρά πως θα πεθάνουν…

 ενώ στο ποίημά του "Θάνατος" γράφει: 

Κι όπως κυλά στα βάθη του κενού μου, 
σαν άστρο φλογερό στον άξονα του, 
δε νιώθω πια παρά το Νου μου 
στην Απεραντοσύνη του Θανάτου. 
  • Ο Κων/νος Καρυωτάκης:  Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα την 21ης Ιουλίου 1928 
Στο ποίημά του ΠΟΙΗΤΕΣ  γράφει:

 Πώς σβήνετε, πικροί ξενιτεμένοι!
Ανθάκια μου χλωμά, που σας επήραν
σε κήπους μακρινούς να σας φυτέψουν...
  • Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 - Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1933) (Για πολλούς ο σημαντικότερος Έλληνας ποιητής και για άλλους ένας από τους μεγαλύτερους του κόσμου)
Θα θυμίσω στίχους από το ποίημά του : 
Κεριά
....
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

     
 Η ποίησή τους, άλλοτε σκοτεινή, άλλοτε δυσνόητη και μυστηριώδης,  αναμοχλεύει τα ανθρώπινα πάθη και οδηγεί τις σκέψεις των ανθρώπων  σε δύσβατα μονοπάτια.

 

  • Ο Γιώργος Μακρής ειλικρινά δεν μπορώ να ξέρω εάν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανάλογα. Υπάρχουν αναφορές που τον φέρνουν ως μια προβληματική προσωπικότητα που όμως με τον χαρισματικό τρόπο σκέψης επηρέασε τον περίγυρό του, τις συναναστροφές του σημαντικά. Γεννήθηκε το 1923 και έθεσε τέρμα στη ζωή του το 1968. 
Γράφει στο ποίημά του: Εμείς οι λίγοι (1950) 

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
μ τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας
Κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.

Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.


  • Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε στις 3 Οκτ 1993. Ποίηση ασυμβίβαστη, στίχοι επαναστατικοί. Σκοτεινοί. 
γράφει : «Εμένα, οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα, στις ταράτσες παλιών σπιτιών,   Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη,   πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομύρια σιδερένια μανταλάκια,   τις ενοχές σας, αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά φουστάνια, σημάδια από καύτρες,   περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές…   κάνουν ό,τι λάχει».... 

και αλλού κραυγάζει:

Κανείς δε θα γλιτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
ούτε μισό μισοσβησμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε–βουλιάζουμε–
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.

πηγή: α.Βικιπαίδεια

     β. Άρθρο: Καταραμένοι Ποιητές οι Θεμελιωτές που συντάχθηκε από τον κο Σερδαρίδη Σωτήρη στις 16 Φεν 2013 http://inaoussa.gr/index.php/columns/skepseis/1226-kataramenoi-poiites-oi-themeliwtes

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.