Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δρίμα Αιμιλία (μικρή αναφορά)

Η Δρίμα Αιμιλία ασχολείται με την Ποίηση. Ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε Ποιητικούς Διαγωνισμούς. 

Νίκος Ανώγης (βιογραφικά στοιχεία)


Ο Νίκος Ανώγης γεννήθηκε στο Ανώγειο Καρδίτσας το 1937.  Τις τρεις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου διδάχτηκε στην Καρδίτσα και τις τρεις τελευταίες στους Σοφάδες. Σπούδασε οικονομικά στην Ανωτάτη βιομηχανική Σχολή Αθηνών –Πειραιώς (σημερινό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πειραιώς). Παρακολούθησε πολλά μορφωτικά και οικονομικά σεμινάρια, πολλά πνευματικά και λογοτεχνικά Συνέδρια και Συμπόσια. Πέτυχε σε πανελλήνιο διαγωνισμό και εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος. Εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του διευθυντού. Το 1981 εκδίδεται η πρώτη του ποιητική συλλογή  «κυνηγώντας τον ίσκιο μας» (εκδ. 1981). Βραβεύτηκε, με πολλά διεθνή και πανελλήνια βραβεία, για το λογοτεχνικό πνευματικό του έργο και την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα.  
Ανακηρύχθηκε το 1996 Επίτιμος Πρόεδρος της Επιτροπής Λογοτεχνών «Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών», από το πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων, για το πλούσιο λογοτεχνικό πνευματικό έργο του.
 Διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Κοσμήτορας της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και Α΄ Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Λογοτεχνών.

Εργογραφία:

Διηγήματα:
  •  «ΝΙΚΗΣΑΣ ΝΙΚΗΝ ΠΡΩΤΗΝ»
  •  «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΦΛΟΥΡΙΑ»
  •  «ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ»
  •  «ΣΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ»
  •  «Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ»
Μυθιστόρημα:  Βαθύ κόκκινο στο βαθύ γαλάζιο
Ποίηση:  

  • Κυνηγώντας τον ίσκιο μας / 1981
  • Καθρεφτίσματα / 1982
  • Πέπλο Σιωπής / 2005 
  • Ηχους ανασασμοί / 1994
  • Μάνα με τ΄ άρωμα μιλάς και τη σιωπή / 1987
  • Αδελφέ μου άνθρωπε / 1985
  • Σαλπίσματα στη σιωπή / 1984
Ασχολήθηκε με το Δοκίμιο, Μεταφράσεις, Κριτικές και Μελέτες


ιστότοποι: http://www.anoghis.gr/poihsh.php

http://www.anoghis.gr/cv.php

http://www.biblionet.gr/author/43786/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BD%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%82

Μάχη / Νίκος Ανώγης

Με τον αέρα και την σιωπή / Ανώγης Νίκος

Στις πόλεις μέσα
στα χωριά και στα δρομάκια,
στα δάση, στα ποτάμια, στα βουνά,
στις θάλασσες και τ’ ακρογιάλια,
περπάτησα,
αγκαλιά με τον αέρα και τη σιωπή.

Δίπλα στα σπίτια
στους ανθρώπους και στα ζώα
στους παλιούς πολιτισμούς
και στα μνημεία, κατ’ απ’ τον ήλιο,
στάθηκα,
αγκαλιά με τον αέρα και τη σιωπή.

Κι’ όλα της ιστορίας τα σημάδια
του σήμερα, του χθες μεσ’ στους αιώνες,
του ήλιου, του αέρα, του φωτός, ιριδισμοί.
Κι’ όλα κατ’ απ’ το χώμα, το νερό, κάτ’ απ’ τον ήλιο
το ίδιο σχήμα, την ίδια λάμψη, ίδια πορεία.
Αγκαλιά με τον αέρα και τη σιωπή.

Αδελφέ μου άνθρωπε / Ανώγης Νίκος


        

ΙΖ’
Στην ησυχία,
Στο σιωπηλό δάσος,
μέσα στο πανηγύρι των χρωμάτων,
το θρόισμα των φύλλων
στο ξύπνημα της αύρας,
ήταν ο τρόμος των πουλιών.

Του αηδονιού το γλυκόλαλο τραγούδι
κοντά στο γλυκοχάραμα,
μέσ’ στου κισσού τα φύλλα,
ήταν το μήνυμα ζωής κι αγάπης.
Ήταν ο τρόμος της πεταλούδας
με τα πολύχρωμα φτερά.

Στους κρότους του πολέμου
και τις βροντές, στο θάνατο της Ειρήνης,
η λάμψη των πυρηνικών εκρήξεων,
θα ’ναι ο τρόμος των ανθρώπινων όπλων.
Θα ’ναι ο τρόμος των ανθρώπων.
Θα ’ναι ο θάνατος της ζωής.
Συμβατικές ισορροπίες της εξέλιξης.
      

[Ανθίζει η ζωή] / Ανώγης Νίκος

Γέμισε ο ήλιος φως, η νύχτα σκοτάδι
κι αγκάλιαζε η φύση τη ζωή.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ / Κατσιγιάννης Λεόντιος







Άξιον εστί, το σιωπηλό χωριό
του βράχου με τη θυμαρίσια σάρκα,
απόμερο, να στοιβάζει τις μέρες
του σε μια χρυσοπόρφυρη μνήμη




η κούραση του αγρότη, ακάθιστη,
αλύγιστη και πανώρια, όπως
ξεφυτρώνει παράτολμη απ’ τη ρίζα
της  πέτρας ως την κορφή της ελιάς

η άφθαρτη μοναξιά του τσοπάνη,
που την δέρνει ο αέρας κι η βροχή,
καθώς λαμποκοπάει στον χειμωνιάτικο ήλιο,
ευλογημένη μες στη βρεγμένη ομορφιά της

η άγια μητέρα του ανθρώπου,
σκουρόχρωμη φιγούρα μες  στη σιωπή της·
βρυσομάνα μιας αστείρευτης υπομονής,
τυλιγμένης  σ’ ασημένιο πουκάμισο.

Άξιον εστί, το ξυπόλητο παιδί,
με τα ματωμένα του γόνατα
που ξεκινάει για το μάθημα στο κρυφό
σκολειό της λευκαδίτικης φύσης

η απλότητα της λυγερόκορμης κόρης,
που περήφανη αποπνέει ένα πόθο
από ροδαλές ανταύγειες, στεφανωμένη
με νερό που ξεχειλίζει η πίκρα του

ο απόηχος της γεύσης των λέξεων·
απομεινάρια μιας ολόχαρης γλώσσας,
παρηγορήτρες μιας αρχαίας μνήμης·
ψιχάλες καθαρές της καρδιάς μας

η θάλασσα όπως ξεδιπλώνεται
στον βυθό των ματιών μας από ψηλά,
σπαρμένη με γέλιο και άνεμο·
σανίδα σωτηρίας της φαντασίας μας.

Άξιον εστί, το άγιο προζύμι,
μαγιά στο ψωμί της ζωής·
αντίδωρο στη βροχή, τον αέρα
και τον ήλιο του κόπου μας

το ευλογημένο λάδι της ελιάς,
αποκούμπι της δύναμής μας,
π’ αναμμένο κρατάει το καντήλι
της άφθαρτης ελπίδας

τ’ ατίθασο κρασί του κεροπάτι,
ελιξίριο ζωής, που σε ξομολογεί,
σε παίρνει απ’ το χέρι
και σε πάει στον Παράδεισο

το παστρικό τραπεζομάντηλο που
ακουμπάει τη ζέστα του το ψωμί,
κι ο πλούτος της φτώχειας
περήφανος λάμπει στο τραπέζι.

Άξιον εστί, το πρώτο χελιδόνι της άνοιξης,
ερωτικό θυμίαμα του θρήνου μας·
καλό κατευόδιο του Φθινόπωρου
στον κατακλυσμό της ξηρασίας μας

ο δρόμος της αργόσυρτης επιστροφής
απ’ την καταχνιά των ελαιώνων,
στο λιόγερμα μιας κουρασμένης μέρας,
φορτωμένης με την ευτυχία του μόχθου

τα μυριστικά της αυλής που γελάνε,
στο ανθηρό περιβόλι του κόσμου μας·
βασιλικός, μοσκαρδίνι, γαρύφαλλα,
αναπνοή της ζωής ανοιξιάτικη

το πικρό τραγούδι της ξενιτιάς,
βουβό μοιρολόι, αστείρευτο·
βάλσαμο  μιας  απέραντης προσμονής,
που σαράντα φορές τραγουδάει ο άνεμος.

Άξιον εστί, το μονοπάτι, δίπλα από
τα σπάρτα και λουλούδια του βράχου,
όπως κατεβαίνει χαρούμενο στο γιαλό
με συντροφιά την μυστική μοναξιά του

ο αχνόδροσος λόγος του κότσυφα
με το πρωινό του κελάιδισμα·
εμβόλιμη  μαρτυρία, που μελοποιεί
την επανάσταση μιας νέας ζωής

το μικρό καράβι που ταξιδεύει
ανάμεσα στα νησιά του Ομήρου,
με τη θάλασσα απάνεμο λιμάνι
να καμαρώνει το μοναχοπαίδι της

το μερμήγκι, εν διαρκή εγρηγόρσει
στον οργασμό του θερισμού,
να στοιβάζει στην τρύπα του ασίγαστα
το μελαψό κεχριμπάρι του κόπου μας.

Άξιον εστί, το τσάμικο, στη μνήμη
της Αγίας Παρασκευής, κάτω από
το πράσινο βλέμμα του κυπαρισσιού,
με τα βήματά του να μην ακουμπάνε στη γη

το στημόνι και το υφάδι της μάνας μας,
ανυφάντρας μιας χειροποίητης ομορφιάς,
που δροσίζει τα γυμνά μας σκοτάδια 
και ζεσταίνει τον ύπνο του χειμώνα μας

το τυφλό τζιτζίκι, που τραγουδά
με ανώφελη συμμετρία,
μετακομίζοντας το μονότονο πόνο
του, από δένδρο σε δένδρο

της μέλισσας η ανθηρή εκστρατεία
στο μελίθυμο περιβόλι του τόπου μας·
χρυσή ανταύγεια ο κόπος της,
βάλσαμο στην ουλή της ευτυχίας μας.

Άξιον εστί, τα εόρτια της Κοιμήσεως της Παναγίας,
Άγγελοι και πουλιά να τραγουδάνε το Χαίρε:

Χαίρε η της Παρθένου λαμπρότατη μετάσταση
Χαίρε η των Αποστόλων ενθαύματη παράσταση

Χαίρε Νικόλαε, της ορθοδοξίας επάξιος ναυτίλος
Χαίρε Κυρήκο, της ευσεβείας επιστήθιος φίλος

Χαίρε βράχε δυσθεώρητε, φλογισμένης αντηλιάς
Χαίρε μέλι το γλυκύτερο, θυμαρίσιας αγκαλιάς

Άξιον εστί, ο ήχος της καμπάνας,
σεμνός, ικετευτικός και ανεπιτήδευτος
μες στ’ ασημένιο του μεγαλείο, την εβδόμη
ώρα του εσπερινού του Σαββάτου

το πρόσφορο της ψυχής μας,
διπλωμένο στη λευκή μπόλια,
που το βλογάει και το μοιράζει ισότιμα
ο λυπημένος Χριστός της Κυριακής

τα εννιάμερα της Παναγιάς της Ραχιώτισσας,
με την πίστη μας να ξεχύνεται κατάραχα,
τη σεπτή παρουσία της μικρής εκκλησιάς
να συναντήσει, στη δόξα της μοναξιάς της

ο πετρόβραχος με τα θαλασσοπούλια,
που ταξιδεύει ακίνητος στο πέλαγος·
ράχη μεγάλης φάλαινας,
στους αιώνες των αιώνων την τρικυμία.

 Άξιον εστί, το κύμα που αφρίζει
ακατάπαυστα στο χειμωνιάτικο γιαλό·
πένθιμο εμβατήριο της περασμένης
καλοκαιρινής ευτυχίας του

το θλιμμένο χαμόγελο του ήλιου
στην άκρα κορύφωση της μέρας,
ξεδιπλωμένο νωχελικά πάνω
στο μεσάλι της θάλασσας

ο πανσέληνος πόνος που κατακλύζει
τα αδιάβατα βράδια μας,
πασπαλισμένος αδιόρατα
με των ονείρων μας την αστρόσκονη

η μνήμη των πεθαμένων μας,
που τρέφεται με σπερνά και λιβάνι
και ποτίζεται με νερό
απ’ τ’ αυλάκι του χρόνου.

Άξιον εστί, ο έρωτας φλεβοτόμος,
ούριος άνεμος στα βράχια του Λευκάτα,
με τον θάνατο καταχθόνιο,
να παραμονεύει από κάτω, ασυγχώρητο
και λυτρωτικό, να τραγουδήσει το Χαίρε:

Χαίρε πικραμύγδαλο στου ουρανού το στόμα
Χαίρε αποσπερίτη μου στης νυχτιάς το σώμα

Χαίρε αγριολούλουδο στου γκρεμού την άκρη
Χαίρε μνήμη των νεκρών, πονεμένο δάκρυ

Χαίρε ποίηση νεφελόπορη, του έρωτα θυατέρα
Χαίρε θάλασσα χαλκόχρωμη, του θάνατου μητέρα.

Άξιον εστί, ο περήφανος κόσμος
της χαμένης μας ευτυχίας,
στεφανωμένος με τ’ αγκάθινο στεφάνι του·
βουνίσιος, θαλασσομέτωπος, μελαχρινός,
«αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας».

Ελαφρύ το χώμα της αθανασίας του.


Από την υπό έκδοση 
λαογραφική και ιστορική εργασία 
του Λεόντιου Κατσιγιάννη "Το Αθάνι που έφυγε".

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Ευχή / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα




Σα γλάρος πέτα ελεύθερα,
λευκός, μέσα στον ήλιο.
Φως ντύσου απ’ τις ακτίνες του,
και ζεστή την καρδιά σου ας κρατούν.

Σαν κατεβείς, στα κύματα
παίξε και καθρεφτίσου,
πάρε δροσιά απ’ τους αφρούς
στο πέλαγος που ανθούν.

Μοίραζε την αγάπη σου,
μικρός να είσαι ήλιος.
Με καλοσύνη ζέσταινε
κι’ όσους δε σ’ αγαπούν.

Κάτασπρο πάντα να κρατάς
το άρμα της ζωής σου
και οι κύκνοι του Απόλλωνα,
είθε να τ’ οδηγούν.


                                                        

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ελένη Μαρθάρη (μικρή αναφορά)

Η Ελένη Μαρθάρη είναι Ποιήτρια. Ποίησή της μπορείτε να διαβάσετε στην παρακάτω διεύθυνση. http://e-marthari.blogspot.com.cy/

Αβάσταχτη πείνα / Ελένη Μαρθάρη

Άχρηστη,
άνοστη τροφή
κολυμπά αχώνευτη 
στο στομάχι.
Κι όλη η νοστιμιά
σ' εκκρεμότητα.
Αμαγείρευτη.
Την αποσύνθεση
στωικά καρτερεί..
Όλο και πιο συχνά 
ξεχνά να γυρίσει
το κουμπί της εστίας 
η ρημάδα η ψυχή.

Δεν ξέρω... / Μαρθάρη Ελένη



Αλαφιασμένη η ανατολή
ψάχνει για τη χαμένη σιγουριά της.
Δεν έχουν την ανάγκη της οι δρόμοι.
Οι μισοφωτισμένοι 
είναι βλέπεις δελεαστικοί.
Με το φεγγάρι σύμμαχο
παράλληλα στη θάλασσα απλώνονται.
Δεν τους τρομάζουν οι αχόρταγοι βυθοί.
Το φως της θα τ' αναζητήσουν
στης γης του κόσμου τούτου
την άκρη όταν φτάσουν
και πιότερο δε θα 'χει ν' απλωθούν.

Όταν αντίθετα θα στρέψουν να γκρεμίσουν 
τα οχυρά της μέσα μας διαιρεμένης γης

[Μια νύχτα ..] / Μαρθάρη Ελένη

Μια νύχτα
ξέρετε σεις....

από κείνες τις ζεστές,
χαμογελαστές,
απλόχερες,
γενναιόδωρες,
μοναδικές

και το ταξίδι αν το ζειτε...
δε σταματά το ξημέρωμα ....

ξεκινήστε

τ΄όνομά μου / Μάρας Θωμάς

Οταν γεννήθηκα με βάφτισαν Θωμά.
Ύστερα
μ΄είπαν "ψηλέα", "σουταδόρο"
και μια σειρά άλλα τέτοια υποκοριστικά.
Μεγάλωσα.
Ήρθαν αλλιώτικα χρόνια
(κατοχή, πείνα, αντίσταση, φυλακές, εξορίες).
Τ' όνομά μου άλλαζε συνεχώς.
Μ' είπαν κομμουνιστή, αλήτη, προδότη,
οππορτουνιστή, πράκτορα της ασφάλειας,
αγαπημένο, σύζυγο, πατέρα
και τόσα άλλα.
Όμως, εγώ,
ακόμα και σήμερα,
ψάχνω για ένα όνομα
που να είναι πραγματικά δικό μου.

4 ποιήματα του Θωμά Μάρα


         1


Αυτοκτόνησε
πέφτοντας απ' το ίδιο, ακριβώς, μπαλκόνι,
που με μια κόκκινη σημαία
στα χέρια
και μια σφιγμένη γροθιά
στη φωνή,
απείλησε τους εκμεταλλευτές.
Σήμερα,
τόσα χρόνια από τότε,
τίμησε την επέτειο,
προσφέροντας το γερασμένο του πρόσωπο
στην αποτυχία
εκείνης της απειλής.


          2


Ύστερα από χρόνια

διαπίστωσε
ότι ο δρόμος που είχε πάρει
ήταν λάθος.
Αυτοκτόνησε
συνεχίζοντας.


          3


Μην αυτοκτονείς

είναι μεγάλη αμαρτία,
διδάσκει ο ιερός λόγος.
Τη ζωή
που ο Θεός σου χάρισε,
μην αφαιρείς με τη βία.
Αν θέλεις
οπωσδήποτε να εκτονωθείς,
σκότωσε το πλησίον σου.
Θα μετανοήσεις αργότερα
και θα συγχωρεθείς.


            4


Όσο κι αν προσπάθησε,

δεν κατόρθωσε να πάει
απ' τη μια μεριά του δρόμου
στην άλλη.
Αυτοκτόνησε
αφήνοντας ένα γράμμα,
που όσοι το διάβασαν
κούνησαν το κεφάλι ειρωνικά,
για το ανόητο της προσπάθειας.
Κανείς τους
δε μπορούσε να φανταστεί
πόσο του ήταν απαραίτητο
να φτάσει οπωσδήποτε,
κάπου.


τα διαβάσαμε στο: http://poihtikostayrodromi.blogspot.com

Αυτόχειρες και ονειροπόλοι (απόσπασμα) / Μάρας Θωμάς

-2-
Αυτόν το χρόνο
τα πράγματα είναι απλά.
Βάλε το πιστόλι στον κρόταφο
και ψήφισε
ένα απ' τα κόμματα που θα σ' αποτελειώσουν.
Η ακρίβεια των τροφίμων
δεν γίνεται ποίηση
ούτε η αύξηση των νοικιών.
Δεν γίνονται ποίηση οι αριθμοί,
όσο κι αν το 6 ο/ο εκφράζει αύξηση μισθών
και το 700 ο/ο
αύξηση των κερδών των βιομηχάνων.
Η πολιτική δεν γίνεται ποίηση,
ακόμα κι αν η ποίηση
μπορεί να γίνει πολιτική.
Μη διστάζεις καθόλου.
Αυτοκτόνησε,
ψηφίζοντας το κόμμα
που σου υπόσχεται σίγουρο θάψιμο,
και κλείσε την ποίηση στο συρτάρι
για χρόνους άλλους.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Κατάλογος Ελλήνων Ποιητών (Δ)

Έτσι μοιάζουμε 
Σαν τα γοτθικά τελώνια

Στους καθεδρικούς ναούς
Πετρωμένα στους τοίχους
Με κείνο το τερατώδες χαμόγελο
Όλο μυστήριο
Οδύνη;
Εκδίκηση;
Πώς να το ξέρεις…
Έτσι μοιάζουμε
Μηνάς Δημάκης
1.    Δαββέτας Νίκος
2.    Δάγλαρης Χρήστος
3.    Δάγλας Γιώργος
4.    Δαλάκος Β. Φώτης
5.    Δάλκος Χρήστος
6.    Δάλλας Γιάννης
7.    Δαμιανός Κ. Σ
8.    Δαμκαλής Παναγιώτης
9.    Δαμουλάκης Νάσος
10. Δανασσής Κωνσταντίνος
11. Δανιήλ Γιώργος
12. Δάρας Αλέξης
13. Δασκαλάκης Γ. Μανούσος
14. Δασκαλάκης Τάσος
15. Δασκαλόπουλος Δημήτρης
16. Δασκαλόπουλος Κωνσταντίνος
17. Δάφνης Στέφανος
18. Δεβεράκης Ελευθέριος
19. Δέδες Βασίλης – Φώτης
20. Δεκαβαλλές Αντώνης
21. Δεληκυριακίδης Ηλίας
22. Δεληκωστόπουλος Στέφανος
23. Δελησάββας Π. Μιχάλης
24. Δελιόπουλος Γιώργος
25. Δελιωνίτης Θάνος
26. Δέλλιος Σπύρος  
27. Δενέγρης Τάσος
28. Δενελάβας Τάσος
29. Δεπούντης Ιάσων
30. Δετζώρτζης Νάσος
31. Δέφνερ Μ. Όθων
32. Δημάκης Μηνάς
33. Δημάκης Χρήστος
34. Δημητράκης Γιάννης  
35. Δημητρακόπουλος Αντώνης
36. Δημητράκος Βασίλης
37. Δημητρέλλος Φίλιππος
38. Δημήτρης Αποστολάκης
39. Δημητριάδης Α. Δημήτρης
40. Δημητριάδης Δημήτρης
41. Δημητριάδης Ιωάννης
42. Δημητριάδης Μ. Δημητρός (ποιητής από Κύπρο)
43. Δημητριάδης Κώστας
44. Δημητρόπουλος Πάνος
45. Δημουλάς Άθως
46. Δημουλάς Δ. Βασίλης
47. Δημούλης Στέργιος
48. Δήμου Άκης (Στιχουργός)
49. Δήμου Νίκος
50. Διαμαντής Ηλίας
51. Διαμαντόπουλος Γεώργιος [Πρωτοπρεσβύτερος]
52. Δικαίος Δημήτρης
53. Δικταίος Άρης
54. Διλμπόης Γ.
55. Διογένης Αλέξανδρος
56. Διογένης Γιάννης
57. Δίπλας Αγγελής
58. Δόξας Άγγελος
59. Δόξας Τάκης
60. Δουατζής Γιώργος
61. Δουκάκης Στράτος
62. Δούκαρης Δημήτρης
63. Δούκας Γιάννης
64. Δούκας Π. Δημοσθένης
65. Δούμας Γιώργος
66. Δουμένης Στέλιος
67. Δραγκιώτης Θοδωρής
68. Δραγούμης Ίων
69. Δρακόπουλος Πάνος
70. Δρανδάκης Γιώργος
71. Δράτσελος Ευριπίδης
72. Δρίβας Αναστάσιος
73. Δρίτσας Θανάσης
74. Δροσίνης Γεώργιος
75. Δρόσος Γιάννης
76. Δρόσος Σίνος
77. Δρούγκας Αντώνιος Κ.
78. Δρουσιώτης Πυθαγόρας (ποιητής της Κύπρου)
79. Δρύλλης Γιάννης
80. Δυοβουνιώτης Θανάσης
81. Δυνέζης Γε΄ρωγιςο
82. Δωδόπουλος Φώτης

83. Δωριάδης Αντώνης 

Ο κατάλογος συνετάχθη βασιζόμενος σε Ελληνικές - Κυπριακές Ποιητικές Ανθολογίες, Ποιητικά Ανθολόγια, Εκπαιδευτικά Βιβλία του Υπουργείου Παιδείας, Ιστοσελίδες και Ιστολόγια ποίησης, Εκδόσεις Εκδοτικών Οίκων, Εκδόσεις στο διαδίκτυο. Συμπεριελήφθησαν και άνδρες στιχουργοί, που πιστεύεται ότι ορισμένοι από τους στίχους που έχουν γράψει μπορούν να ενταχθούν στον κύκλο της ποίησης.
Το πιθανότερο είναι η απουσία και άλλων ποιητών του Ελληνισμού, κυρίως από την Κύπρο, οι οποίοι όμως υπάρχουν στους σχετικούς καταλόγους που έχουν αναρτηθεί στο ιστολόγιο: http://poetryfromcyprus.blogspot.com.cy/. Όσοι από τους αναγνώστες επιθυμούν μπορούν να αποστείλουν τα ονοματεπώνυμα αυτών των ποιητών που δεν συμπεριελήφθησαν (μη σκόπιμα) προκειμένου ο κατάλογος να καταστεί όσο το δυνατόν πιο πλήρης.
Ο κατάλογος των Ελλήνων Ποιητών έχει ανεπίσημο χαρακτήρα


Δημήτριος Γκόγκας



Τελευταία ενημέρωση: 18 Ιουν 2017

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.